
بیدل دهلوی- غزل شماره 1158
چو شمع از عضو عضوم آگهی سرشار میگردد
به هرجا پا زنم آیینهای بیدار میگردد
ندارد نالهٔ من احتیاجِ لب گشودنها
دو انگشتی که از هم واکنم منقار میگردد
چو موجِ گوهر از جمعیّت حالم چه میپرسی
جنونها می کنم تا لغزشی هموار میگردد
به رنگ شعلهٔ جوّاله ربطی با وفا دارم
که گر رنگی به گردش آورم زنّار میگردد
کف پای حنا بندِ که شورانید خاکم را
که دستِ قدرت از تخمیر آن بیکار میگردد
گل رنگی که من میپرورم در جیبِ امّیدش
چمن میبالد و بر گرد آن دستار میگردد
دماغ باده از سیر چمن مستغنیاش دارد
ز یک ساغر که بر سر میکشد گلزار میگردد
ز اقبال جهان بگذر مباد از شوق وامانی
درین عبرتسرا پیش آمدن دیوار میگردد
مچین بر خویش چندانی که فطرت با جنون جوشد
بنا چون پُر بلند افتد سرِ معمار میگردد
فلک کز نارساییها گم است آغاز و انجامش
به یک پا گِرد پای خفته چون پرگار میگردد
تلاش رزق داری دستِ بر هم سوده سامان کن
در این ویرانه زین دست آسیا بسیار میگردد
به عرضِ احتیاج آزارِ طبعِ کس مده بیدل
نفس چون با غرض جوشید گفتن بار میگردد



