
بیدل دهلوی- غزل شماره 1143
جمعیّت از آن دل، که پریشانِ تو باشد
معموری آن شوق، که ویران تو باشد
عمری ست دلِ خون شده بیتابِ گدازیست
یارب شود آیینه و حیران تو باشد
صد چرخ توان ریخت ز پروازِ غبارم
آن روز که در سایهٔ دامان تو باشد
داغم که چرا پیکر من سایه نگردید
تا در قدم سروِ خرامان تو باشد
عشّاق، بهارِ چمنستانِ خیالند
پوشیدگی آینه، عریان تو باشد
هر نقش قدم خمکدۀ عالم نازیست
هرجا اثرِ لغزشِ مستان تو باشد
نظّاره ز کونین به کونین نپرداخت
پیداست که حیران تو حیران تو باشد
مپسند که دل در تپشِ یأس بمیرد
قربان تو قربان تو قربان تو باشد
سر جوشِ تبسّمکدّۀ ناز بهار است
چینی که شکنپرورِ دامان تو باشد
در دل تپشی می خَلَد از شبههٔ هستی
یارب که نفس جنبش مژگان تو باشد
بیدل سخنت نیست جز انشای تحیّر
کو آینه تا صفحهٔ دیوان تو باشد



