
بیدل دهلوی- غزل شماره 1141
جگری آبله زد تخمِ غمی پیدا شد
دلی آشفت غبارِ المی پیدا شد
صفحهٔ سادهٔ هستی خطِ نیرنگ نداشت
خیرگی کرد نظرها رقمی پیدا شد
نغمهٔ پردهٔ دل مختلف آهنگ نبود
ناله دزدید نفس زیر و بمی پیدا شد
باز آهم پی تاراجِ تسلّی برخاست
صفِ بیتابی دل را علمی پیدا شد
بسکه دارم عرق از خجلتِ پرواز چو ابر
گر غبارم به هوا رفت نمی پیدا شد
عدمم داد ز جولانگهِ دلدار سراغ
خاک ره گشتم و نقش قدمی پیدا شد
رشک آن برْهَمَنم سوخت که در فکر وصال
گم شد از خویش و ز جیب صنمی پیدا شد
فرصت عیش جهان حیرت چشم آهوست
مژه برهم زدنی کرد رمی پیدا شد
قد پیری ثمر عاقبتاندیشی ماست
زندگی زیر قدم دید خمی پیدا شد
بسکه در گلشن ما رنگ هوا سوخته است
بینفس بود اگر صبحدمی پیدا شد
هستی صرف همان غفلت آگاهی بود
خبر از خویش گرفتم عدمی پیدا شد
خواب پا برد ز ما زحمت جولان بیدل
مشق بیکاری ما را قلمی پیدا شد



