بیدل دهلوی- غزل شماره 1116
تدبیر عنانِ منِ پُر شور نگیرد
هر پنبه سرِ شیشهٔ منصور نگیرد
دارد ز سر و برگِ غنا دامنِ فقرم
چینی که به مویی سر فغفور نگیرد
در خلق خجالتکشِ تحصیلِ کمالم
بر خرمن من خرده مگر مور نگیرد
با من چو کلف بخت سیاهیست که صد سال
در ماهش اگر غوطه دهم نور نگیرد
نزدیکتر آیید سرابم نه محیطم
معیار کمالم کسی از دور نگیرد
محرومیِ شوقِ اَرِنی سخت عذابیست
جهدی که خروش تو ره طور نگیرد
عریانی از اسباب جهان مغتنم انگار
تا بند گریبان تو هر گور نگیرد
قطع املِ الفتِ دل عقد محال است
چندان ببُر این تاک که انگور نگیرد
ای مرده دل آرایش مرقد چه تمنّاست
نام تو همان به که لب گور نگیرد
بر منتظر وصل مفرما مژه بستن
انصاف، قدح از کف مخمور نگیرد
بیدل هدف ناوک آفات بزرگیست
مه تا به کمالش نرسد نور نگیرد
