ورود / عضویت



تا دمِ تیغت به عرضِ جلوه عریان می‌شود - ادبستان شعر پارسی % %

تا دمِ تیغت به عرضِ جلوه عریان می‌شود

بیدل دهلوی- غزل شماره 1100

تا دمِ تیغت به عرضِ جلوه عریان می‌شود

خونِ زخمِ من چو رنگ از گل نمایان می‌شود

گر چمن زین رنگ می‌بالد به یاد مقدمت

شاخ ‌گل محمل‌کشِ پروازِ مرغان می‌شود

تا نشاند بر لبِ تیغِ تو نقش جوهری

در دهانِ زخمِ عاشق بخیه دندان می‌شود

ترک‌ خودداری‌ست‌ مشکل ورنه مشت‌ خاک ‌ما

طرف دامانی ‌گر افشاند بیابان می‌شود

هرکه رفت از دیده داغی بر دل ما تازه‌ کرد

در زمینِ نرم نقش پا نمایان می‌شود

کینه می‌یابد رواج از سردمهریهای دهر

آبروی آتش افزون در زمستان می‌شود

کلفتِ اسباب رنجِ طبعِ حرص‌اندود نیست

خار و خس در دیدۀ گرداب مژگان می‌شود

صافی دل را زیارتگاه عبرت کرده‌اند

هرکه میرد خانهٔ آیینه ویران می‌شود

حاکمِ معزول را از بی‌وقاری چاره نیست

زلف در دورِ هجومِ خط مگس‌ ران می‌شود

اشک در کار است اگر ما رنگ افغان باختیم

هرچه دل ‌گم ‌می‌کند بر دیده تاوان می‌شود

شعلهٔ ما هرقدر خاکستر انشا می‌کند

جامهٔ عریانی ما را گریبان می‌شود

دستگاه هستی از وضع سحر ممتاز نیست

گردی از خود می‌فشاند هر که دامان می‌شود

کاهشم چون شمع مفت دستگاهِ حیرت است

نیست بی‌سود تماشا آنچه نقصان می‌شود

تا توانی بیدل از مشقِ فنا غافل مباش

مشکل هر آرزو زین شیوه آسان می‌شود

 

دیدگاهتان را بنویسید

😊
🌸🌹🌺🌻🌷🌼💐🥀😒😡😠😤😊😂❤️👍🔥🎉😍🤔😢🙏😎🥳😅🤗😴🤩😭😱💔✨💯👏🙌💪🌟💖💙💚🧡💜🤍🖤