
بیدل دهلوی- غزل شماره 1098
تا دل به سازِ زمزمهدارِ دوا رسید
هرجا دلی شکست به گوشم صدا رسید
هرجا به یاد سرو تو اندیشه وا رسید
از دل صدای کوکوی قمری به ما رسید
حرف بلند، کس نشنیده است زیر خاک
یارب چسان پیام تو در گوش ما رسید
آیینه از غبارِ خطت جلوهٔ صفاست
پر نور دیدهای که به این توتیا رسید
بر رنگ و بوی صد چمن آشفتگی نوشت
زان طرّه نسخهای که به دست صبا رسید
بوسید پای او عرقِ شرمِ هستیام
این قطره تا محیط به سعیِ حیا رسید
بیدقّتِ نگاهِ تغافلفروشِ حسن
نتوان به کنه مطلب عشّاق وا رسید
تنها نه من جنونْ اثر بوی وحشتم
گل نیز ازین چمن به دماغش هوا رسید
سعی غرور شعله، برونگرد داغ نیست
آخر چو زلف، سرکشی ما به پا رسید
قابل اثر نهای، ز فلک شکوه ات خطاست
غم نیز نعمتیست اگر اشتها رسید
سرمایهٔ نشاط تو رفع تعلّق است
از ترک برگ، نی به مقام نوا رسید
برق و شرار دیدهام از وحشتم مپرس
بالی فشاندهام که ندانم کجا رسید
قانونِ خیر بادِ جهان سازِ مفلسیست
هرجا رسید از کفِ خالی دعا رسید
رنگ پریده قابل گرد سراغ نیست
جایی رسیدهایم که نتوان به ما رسید
بیدل من آن سرشک ضعیفم که از مژه
تا خاک هم به لغزش چندین عصا رسید



