تا دل از انجمنِ وصلِ تو مأیوس نبود

بیدل دهلوی- غزل شماره 1097

تا دل از انجمنِ وصلِ تو مأیوس نبود

جوهرِ ناله درین آینه محسوس نبود

شب که شوق تو خسک در جگرِ محفل ریخت

شعلهٔ شمع به بیتابی فانوس نبود

بسکه نیرنگ دو عالم به خرامت فرش است

نقش پا هم به رهت جز پر طاووس نبود

یاد آن عیش‌ که در انجمنِ ذوقِ وصال

داشت پیغام حضوری ‌که به صد بوس نبود

سعی پرواز من آخر عرقی ریخت به خاک

اشک هم اینقدرش‌ کوشش معکوس نبود

تا برآییم ز خجلتکدهٔ دامِ امید

بال برهم زدنی جز کف افسوس نبود

سیر آیینهٔ دل ضبطِ نفس می‌خواهد

ورنه آزادی ما اینهمه محبوس نبود

نوبهاری ‌که تصوّر به خیالش خون است

ما به آن رنگ ندیدیم‌ که محسوس نبود

جلوه در محفل ما جمله نقاب‌آرایی‌ست

شمع آن بزم نیفروخت‌ که فانوس نبود

در تظلّمکدۀ دیرِ محبّت بیدل

ناله فریاد دلی داشت ‌که ناقوس نبود