
بیدل دهلوی- غزل شماره 1076
پیر گردیدم و هستی سبب ننگ نشد
چون کمان، خانهٔ بی بام و درم تنگ نشد
الفت دل نه همین حایل عزم نفس است
آبله پای که بوسید که او لنگ نشد
بیصفا محرمی خویش چه امکان دارد؟
سنگ تا شیشه نشد آینهٔ سنگ نشد
بیخبرسوخت نفس ورنه درین مکتبِ وهم
صفحهای نیست کز آتش زدن ارژنگ نشد
دل هر ذرّه به صد چشم تماشا جوشید
دهر طاووس شد و محرم نیرنگ نشد
صوف و اطلس ز کجا پینه بر اندام تو دوخت
بر هوس جامهٔ عریانی اگر تنگ نشد
شبنم صبح دلیل است که در عالم رنگ
تا نفس آب نشد آینه بیزنگ نشد
گوش بر زمزمهٔ سازِ سپندیم همه
داغ شد محفل و یک نغمه به آهنگ نشد
در گریبانِ عدم نیز رهی داشت خیال
آه از بینفسیها نی ما چنگ نشد
هرچه پوشید جهان، غیر کفن، یمن نداشت
ماتمی بود لباسی که به این رنگ نشد
با خیالات بجوشید که در مزرعِ وهم
بنگ کم نیست چه شد بیدل اگر دنگ نشد



