ورود / عضویت



به سرم شور تمنّای تو تا می‌پیچد - ادبستان شعر پارسی % %

به سرم شور تمنّای تو تا می‌پیچد

بیدل دهلوی- غزل شماره 1036

به سرم شور تمنّای تو تا می‌پیچد

دود در ساغرِ داغم چو صدا می‌پیچد

حسرت ِچاکِ گریبان نشود دامِ کسی

این کمندی‌ ست که در گردن ما می‌پیچد

عالم از شکوهٔ نومیدی عشّاق پُر است

نارسا نالهٔ ما در همه جا می‌پیچد

نبُوَد هستی اگر دشمن روشن‌گهران

نفس پوچ در آیینه چرا می‌پیچد

پیر گردیده‌ام و از خودم آزادی نیست

حلقهٔ زلف ‌که بر قدّ دو تا می‌پیچد

کس ندانست ‌که با این همه بیتابی شوق

رشتهٔ سعی نفسها به ‌کجا می‌پیچد

صید عجز خودم از شبنم من هیچ مپرس

بوی گل نیز مرا رشته به پا می‌پیچد

وحشتی ‌هست درین ‌دشت ‌که چون ‌رشتهٔ شمع

جاده بر شعلهٔ آواز درا می‌پیچد

دل به غفلت نِه و از رنج خیالات برآ

عکس برآینه یکسر ز صفا می‌پیچد

می‌کشد هفت فلک در خم یک شاخ غزال

گردبادی ‌که به دشتِ دل ما می‌پیچد

نالهْ تحریرِ مضامینِ تمنّای توام

خامشی‌ کیست ‌که مکتوب مرا می‌پیچد؟

چاره از عربده بیدل نبوَد مفلس را

سرو از بی‌ثمریها به هوا می‌پیچد

 

 

دیدگاهتان را بنویسید

😊
🌸🌹🌺🌻🌷🌼💐🥀😒😡😠😤😊😂❤️👍🔥🎉😍🤔😢🙏😎🥳😅🤗😴🤩😭😱💔✨💯👏🙌💪🌟💖💙💚🧡💜🤍🖤