
بیدل دهلوی- غزل شماره 1036
به سرم شور تمنّای تو تا میپیچد
دود در ساغرِ داغم چو صدا میپیچد
حسرت ِچاکِ گریبان نشود دامِ کسی
این کمندی ست که در گردن ما میپیچد
عالم از شکوهٔ نومیدی عشّاق پُر است
نارسا نالهٔ ما در همه جا میپیچد
نبُوَد هستی اگر دشمن روشنگهران
نفس پوچ در آیینه چرا میپیچد
پیر گردیدهام و از خودم آزادی نیست
حلقهٔ زلف که بر قدّ دو تا میپیچد
کس ندانست که با این همه بیتابی شوق
رشتهٔ سعی نفسها به کجا میپیچد
صید عجز خودم از شبنم من هیچ مپرس
بوی گل نیز مرا رشته به پا میپیچد
وحشتی هست درین دشت که چون رشتهٔ شمع
جاده بر شعلهٔ آواز درا میپیچد
دل به غفلت نِه و از رنج خیالات برآ
عکس برآینه یکسر ز صفا میپیچد
میکشد هفت فلک در خم یک شاخ غزال
گردبادی که به دشتِ دل ما میپیچد
نالهْ تحریرِ مضامینِ تمنّای توام
خامشی کیست که مکتوب مرا میپیچد؟
چاره از عربده بیدل نبوَد مفلس را
سرو از بیثمریها به هوا میپیچد



