
بیدل دهلوی- غزل شماره 679
زندگی نقد هزار آزارست
هر قدر کم شمری بسیارست
دل جمعی که توان گفت کجاست
غنچه هم یک سر و صد دستارست
به شمار من و ما خرسندیم
چه توان کرد نفس بیکارست
اثر سعی کدام آبله پاست
خار این ره مژۀ خونبارست
خاکساران چمن خرمیاند
سبزه و گل به زمین بسیارست
حسن نادیده تماشا دارد
مژه برداشتنت دیوارست
در عدم نیز غباری دارد
خاکم آیینهٔ جوهردارست
پیش پا میخورم از الفت دل
بر نفس آینه ناهموارست
نارسایی قفس شکوهٔ کیست
خامشی پیچش صد طومارست
غنجه را خنده و پرواز یکی ست
بال ما در گره منقارست
چون جرس کاش به منزل نرسیم
نالهٔ ما ز اثر بیزارست
مرده هم فکر قیامت دارد
آرمیدن چقدر دشوارست
بیدل از صنعت تقدیر مپرس
زلف یاریم و شب ما تارست



