
بیدل دهلوی- غزل شماره 672
زندگانی از نفس آفت بنا افتاده است
طرفه سیلی در پی تعمیر ما افتاده است
تنگ کرد آفاق را پیچیدن دود نفس
گرنه دل میسوزد آتش در کجا افتاده است
آرزو از سینه بیرون کن ز کلفت ها برآ
عالمی زین دانه در دام بلا افتاده است
تا نفس باقی ست جسم خسته را آرام نیست
مشت خاک ما به دامان هوا افتاده است
در علاجم ای طبیب مهربان زحمت مکش
درد دل عمری ست از چشم دوا افتاده است
تا قیامت دشت پیمایی کند چون گردباد
هرکجا یک حلقه از زنجیر ما افتاده است
غیر نومیدی سر و برگ شهید عشق چیست
از سر افتاده اینجا خونبها افتاده است
دیده تا دل فرش راه خاکساری کردهایم
از نفس تا موج مژگان بوریا افتاده است
شوخی انداز شبنم ننگ گلزار حیاست
خندۀ حسن از عرق دندان نما افتاده است
معنی دولت سراپا صورت افتادگی ست
از تواضع سایۀ بال هما افتاده است
اضطراب موج آخر محو گوهر میشود
در کمین ما دل بی مدعا افتاده است
عالمی شد بیدل از سرگشتگی پامال یأس
تخم ما هم در خم این آسیا افتاده است



