نهاد کودک خردی به سر، ز گل تاجی

پروین اعتصامی

قطعه شماره 36

گنج ایمن

نهاد کودک خردی به سر، ز گل تاجی

به خنده گفت، شهان را چنین کلاهی نیست

چو سرخ جامه ی من، هیچ طفل جامه نداشت

بسی مقایسه کردیم و اشتباهی نیست

خلیفه گفت که استاد یافت بهبودی

نشاط بازی ما، بیشتر ز ماهی نیست

ز سنگریزه، جواهر بسی به تاج زدم

هزار حیف که تختی و بارگاهی نیست

برو گذشت حکیمی و گفت: کای فرزند

مبرهن است که مثل تو پادشاهی نیست

هنوز روح تو ز آلایش بدن پاکست

هنوز قلب تو را نیت تباهی نیست

به غیر نقش خوش کودکی نمی بینی

به نقش نیک و بد هستیت، نگاهی نیست

تو را بس است همین برتری، که بر در تو

بساط ظلمی و فریاد دادخواهی نیست

تو، مال خلق خدا را نکرده ای تاراج

غذا و آتشت، از خون و اشک و آهی نیست

هنوز گنج تو، ایمن بود ز رخنه ی دیو

هنوز روی و ریا را سوی تو، راهی نیست

کسی جواهر تاج تو را نخواهد برد

ولیک تاج شهی، گاه هست و گاهی نیست

نه باژبان فسادی، نه وامدار هوی

ز خرمن دگران، با تو پر کاهی نیست

نرفته ای به دبستان عجب و خودبینی

به موکبت ز غرور و هوی، سپاهی نیست

تو را فرشته بود رهنمون و شاهان را

به غیر اهرمن نفس، پیر راهی نیست

طلا خدا و طمع مسلک و طریقت شر

جز آستانه ی پندار، سجده گاهی نیست

قنات مال یتیم است و باغ، ملک صغیر

تمام حاصل ظلم است، مال و جاهی نیست

شهود محکمه ی پادشاه، دیوانند

ولی به محضر تو غیر حق، گواهی نیست

تو، درگذر گه خلق خدای نکندی چاه

به رهگذار حیات تو، بیم چاهی نیست

تو، نقد عمر گرانمایه را نباخته ای

درین جریده ی نو، صفحه ی سیاهی نیست

به پیش پای تو، گر خاک و گر زر است، چه فرق؟

به چشم بی طمعت، کوه پر کاهی نیست

در آن سفیه که آز و هوی ست کشتیبان

غریق حادثه را، ساحل و پناهی نیست

کسی که دایه ی حرصش به گاهواره نهاد

به خواب رفت و ندانست کان تباهی نیست

ز جد و جهد، غرض کیمیای مقصود است

وگرنه بر صفت کیمیا گیاهی نیست