بارها گفته ام ای ری به تو این راز نهان

قاآنی شیرازی – قصیده شماره 263

در مدح شاهنشاه مبرور محمد شاه مغفور انارالله برهانه می فرماید

بارها گفته ام ای ری به تو این راز نهان

ای ری و راز ز نستوده نباید پژمان

که ملک روح و تویی دل نزید دل بی روح

که کیا جان و تویی تن نزید تن بی جان

فرودین است شهنشاه و تو بستان لیکن

فرودین چون برود فر برود از بستان

حلم شه لنگر و تو کشتی و گیهان دریا

ناخدا دهر و بلا موج و حوادث طوفان

ناخدا کشتی بی لنگر را چون آرد

ایمن از موجه و طوفان و بلا و حدثان

خود گرفتم که تو گیهانی انصاف بده

که ابی بارخدا هیچ نپاید گهیان

ای ری هیچ مدان هیچ نیاری به خیال

یاد آن سال که شاه همه دان در همدان

که زبر زیر شدت زیر زبر از زلزال

یعنی ایوانت درگه شد و درگه ایوان

زیبق آکندی در گوش و بنشنیدی پند

ناز زلزال تنت لرزان شد زیبق سان

وینک امسال از آن رنج که نامش نبرم

نبودت نامی از نام و نشانی ز نشان

بارها گفتم از دامن شه دست مدار

که گریبان ز تحسر ندری تا دامان

هر چه گفتم همه را ژاژ شمردی و مزیح

هی سرودی که مکن طیبت و مسرا هذیان

که مکین است شهنشاه و مکانستم من

و احتیاج است به ناچار مکین را به مکان

ژاژها گفتی ای ری که اگر شرح دهم

همه گویند مگو در حق ری این بهتان

لاغ ها راندی ای ری که گر انصاف بدی

به دهانت اندر ننهاد میی یک دندان

مثل شاه و تو دانی به چه ماند ای ری

مثل مغز و خرد چشم و ضیا جسم و روان

یونس است این شه و باره ی تو چو بطن ماهی

یوسف است این شه و قلعه ی تو چو کنج زندان

شه چمد زی تو بلی نبود بی مصلحتی

مصطفی در غار ار وقتی گردد پنهان

ای ری این گفته ملال آرد صد شکر که باز

شه گرایید از اسپاهان سوی تو عنان

باز چون خاطر احباب ملک گشت آباد

بر و بوم تو که بد چون دل دشمن ویران