در غبار خط صفای آن پری طلعت بجاست

صائب تبریزی- غزل شماره 938

 

در غبار خط صفای آن پری طلعت بجاست

گر چه شد دُرد این شراب صاف، کیفیّت بجاست

رفتن فصل بهار، از خواب سنگینی نبرد

طی شد ایّام جوانیّ و همان غفلت بجاست

توبۀ خواهش به سایل می دهد از روی تلخ

خواجۀ ممسک کند گر دعوی همّت بجاست!

بحر نتواند فرو بردن کف بی مغز را

غرقه شد در آب یونان و همان حکمت بجاست

در چنین عهدی که مردم خون هم را می خورند

می کشد هر کس که پا در دامن عزلت بجاست

داد جا در دست چون خاتم سلیمان مور را

عزّت افتادگان از صاحب دولت بجاست

می فشاند گوهر و آب از خجالت می شود

گر کند ابر بهاران دعوی همّت بجاست

صائب از مینا به کُنه باده مستان می رسند

اهل معنی را نظر بر عالم صورت بجاست