صائب تبریزی- غزل شماره 718
پیچیده است دست تو دست کلیم را
در حقّه کرده لعل تو دُرّ یتیم را
موج از حقیقت گهرِ بحر غافل است
حادث چگونه درک نماید قدیم را؟
در قتل ما به نرگس خود مصلحت مبین
کاندیشۀ صحیح نباشد سقیم را!
دریاست داغ حوصلۀ من، که چون صدف
می پرورم به دست تهی صد یتیم را
مخصوص اهل حال بوَد گوشمال عشق
آتش دهد فشار، گل خوش شمیم را
گرد خجالت از رخ سایل که می برد؟
شرم کرم اگر نگدازد کریم را
فقر سیاهرو محکِ بخل و همّت است
محتاج از کریم شناسد لئیم را
صائب ز بنده هایِ به اخلاص می شود
هر کس به یک طرف نهد امّید و بیم را