معلّم نیست حاجت در تپیدن کشتۀ دل را

صائب تبریزی- غزل شماره 385

معلّم نیست حاجت در تپیدن کشتۀ دل را

که خون رقص روانی می دهد تعلیم بسمل را

به خون غلطیدن من سنگ را در گریه می آرد

مگر بندد حیا در کشتن من چشم قاتل را

نمی یابد دل پر خون من راه سخن، ورنه

عقیق از رهگذار نقش، خالی می کند دل را

درین وادی کدامین لیلی خوش چشم می باشد؟

که گَردَش سرمۀ آواز می گردد سلاسل را

دل بی عشق را در رخنۀ دیوار نسیان نه

مبر با خود به دیوان جزا این فرد باطل را

زیاد مرگ اگر بیتاب گردم جای آن دارد

که من در راه کردم از گرانی خواب منزل را

ز شور بحر دارد لذّتی جان غریق من

که باشد جلوۀ موج خطر در چشم ساحل را

ز بیدردی نباشد سیر باغ ما که از حیرت

به شاخ گل غلط کردیم دست و تیغ قاتل را

دل مجروح ما را بیقراری در سماع آرد

که پر بر هم زدن مطرب بود مرغان بسمل را

گوارا کرد مرگ تلخ را دنیای پر وحشت

ره خوابیده دارد در سفر آرامِ منزل را

شکایت داشتم از تیره بختیها، ندانستم

که گردد زنگ غفلت بخت سبز آیینۀ دل را

غبار غم نظر بر مردم روشن گهر دارد

نصیبی نیست از گرد یتیمی مهرۀ گل را

زر ناقص عیار از بوته صائب می شود کامل

روان ناگشته خالص، مغتنم دان عالم گل را