صائب تبریزی- غزل شماره 3374
زاهد خشک ز میخانه چه لذت گیرد؟
گل کاغذ ز بهاران چه طراوت گیرد؟
کنج عزلت به پریشان نظران زندان است
دل رم کرده محال است ز خلوت گیرد
دل پریشان و پریشانتر ازو زلفِ حواس
به چه امید کسی دامنِ فرصت گیرد؟
سرو از برگ سراپا کف در یوزه شده است
که ز بالای تو سرمشقِ رعونت گیرد
نکشد زیر زمین وحشت تنهایی را
هر که در روی زمین خوی به وحدت گیرد
تا نشویند به خونابۀ دل دست دعا
چه خیال است که دامان اجابت گیرد؟
کوته آندیش تری نیست ز من عالم را
در ره سیل مرا خواب فراغت گیرد
مشو از پاس نفس پیش عزیزان غافل
کز نفس آینۀ صاف کدورت گیرد
غیر صائب که به جور تو بدآموز شده است
کیست این کاسۀ پر زهر به رغبت گیرد؟