به می آن کس که کلفت از دل پرشور من شوید

صائب تبریزی- غزل شماره 3236

به می آن کس که کلفت از دل پرشور من شوید

به شبنم رنگ خون از لالۀ خونین کفن شوید

اگر دریای رحمت این سبکدستی نفرماید

که را دارم غبار از چهرۀ سیلاب من شوید؟

زبان آتشین در آستین دارد گرستن را

به اشک گرم روی خویش شمع انجمن شوید

اگر بر شوره زار افتد رهش گلزار می سازد

به هر آبی که روی خویش آن سیمین بدن شوید

ید بیضاست در روشنگری لطف عزیزان را

غبار از دیدۀ یعقوب بوی پیرهن شوید

ز می گلگونۀ شرم و حیای یار افزون شد

عرق کی می تواند سرخی از سیب ذقن شوید؟

ز غیرت نیست اشک بلبلان را بهره ای، ورنه

چرا هر صبح شبنم روی گلهای چمن شوید؟

تواند از سر من هر که بیرون برد سودا را

به آسانی سیاهی از پر و بال زغن شوید

ز خجلت گر نگردد هر سر مویم رگ ابری

که از آلودگی روز جزا دامن من شوید؟

هنرمندی ندارد عاقبت، زحمت مکش صائب

که دست خود به خون از کار شیرین کوهکن شوید