ز رفتارت امان از عالم ایجاد برخیزد

صائب تبریزی- غزل شماره 3033

ز رفتارت امان از عالم ایجاد برخیزد

به جای گرد از بنیاد هستی داد برخیزد

ز بیباکی چنان مردانه زیر تیغ بنشینم

که فکر خونبها از خاطر جلاد برخیزد

ز عزلت فارغ از رد و قبول خلق گردیدم

شود آسوده شمعی کز گذار باد برخیزد

به سختی هر که تن در داد شیرین کار می گردد

که از دامان کوه بیستون فرهاد برخیزد

مهیای خرابی گوشۀ غمخانه ای دارم

که از دامن فشاندن گردم از بنیاد برخیزد

ز حیرت همچنان در وادی سرگشتگی محوم

اگر در هر قدم خضری پی ارشاد برخیزد

به هر دامی که افتد بلبل آتش نوای من

ز شادی چون سپند از دانه اش فریاد برخیزد

خوشم با ترک سر، ورنه نگاهی می کنم صائب

که جوهر همچو آه از خنجر جلاد برخیزد