صائب تبریزی- غزل شماره 2896
تماشای بتان از چشم خون بسیار می‌آرد
نگاه گرم آخر آه آتشبار می‌آرد
نیم طوطی که با آیینه باشد روی حرف من
مرا چشم سخنگو بر سر گفتار می‌آرد
در آن گلشن که من دستِ تصرف در بغل دارم
گل از شوخی شبیخون بر سر دستار می‌آرد
مبر ز اندازه بیرون صحبت یاران یکدل را
که صحبت چون مکرر شد ملالت بار می‌آرد
زمین ریگ بوم حرص سیرابی نمی‌داند
قناعت مرد را آبی به روی کار می‌آرد
به زیر گنبد دستار آخر پهن شد زاهد
تعیُّن بر سر آدم بلا بسیار می‌آرد
نفس فهمیده زن تا برخوری از زندگی صائب
که خرج بی‌تأمل تنگدستی بار می‌آرد