صائب تبریزی- غزل شماره 2744
چشم فتّانت که داد دلبریایی می دهد
غمزه را تعلیم کافرماجرایی می دهد
اینچنین کز سرمۀ بیگانگی مست است مست
کی نگاهش با نگاهم آشنایی می دهد؟
وه چه سازم با دل بیطاقت خود کان نگاه
ساغر لبریز طاقت آزمایی می دهد
شانه در زلف تو دست باد را بر چوب بست
سرمه در چشم تو داد خودنمایی می دهد
تندرستی بر نمی تابد مزاج عاشقان
استخوان ما شکست مومیایی می دهد
صائب از آرایش دستار خواهش در گذر
غنچۀ این باغ بوی بیوفایی می دهد