صائب تبریزی- غزل شماره 2740
عارفان را نکهت سیب ذقن جان می‌دهد
طفل مشرب جان برای نارپستان می‌دهد
با سبکروحان به نقد دل گرانی چون کنم؟
شمع در راه نسیم صبحدم جان می‌دهد
سر به دنبال جنون عشق نه، کاین باد دست
وسعت خاطر بیابان در بیابان می‌دهد
دل ز فکر پوچ خواهد باخت خود را چون حباب
کشتی ما را سبکباری به طوفان می‌دهد
پیش دریا آبروی خود چرا ریزد صدف؟
قطره‌ای دارد گدایی، ابر نیسان می‌دهد
سهل باشد بند کردن ناخنی بر بیستون
پیش برق تیشۀ من کوه میدان می‌دهد