نیستم غمگین که خالی چون کدویم می کنند

صائب تبریزی- غزل شماره 2598

 

نیستم غمگین که خالی چون کدویم می کنند

کز می گلرنگ صاحب آبرویم می کنند

دست من چون برگ تاک از رعشه ساغر گیر نیست

باده چون مینا دگرها در گلویم می کنند

گرچه می سازم جهانی را ز صهبا تر دماغ

هر کجا سنگی است در کار سبویم می کنند

می شود بر دیدۀ من عالم روشن سیاه

جای می گر آب حیوان در کدویم می کنند

گرچه بیقدرم، ولی از دیده چون غایب شوم

همچو ماه عید مردم جستجویم می کنند

می کنند از من توقّع صد دعای مستجاب

مشت آبی گر کرم بهر وضویم می کنند

کار سوزن می کند با سینۀ صدچاک من

رشتۀ مریم اگر صرف رفویم می کنند

می کنم شکر بخیلان از کریمان بیشتر

کز ره امساک حفظ آبرویم می کنند

از ره تسلیم چون شکّر گوارا می کنم

زهر اگر صائب حریفان در گلویم می کنند