صائب تبریزی- غزل شماره 2589
با کمند زلف، خوبان بر صف دل می زنند
آه ازین دزدان که ره را با سلاسل می زنند
رهروان کعبۀ دل بی مروّت نیستند
کاروان را می کنند آگاه و غافل می زنند
نقش حق چون موج آب زندگانی در نظر
ساده لوحان بر دل خود نقش باطل می زنند
می نهند آنان که دندان خموشی بر جگر
بخیۀ آسودگی بر رخنۀ دل می زنند
از تنور لاله طوفان خزان سر می کشد
عندلیبان رخنۀ دیوار را گل می زنند
غنچه خسبانی که سر در جیب فکرت برده اند
بادۀ گلرنگ را در پردۀ دل می زنند
صائب آن جمعی که زخم زندگانی خورده اند
بی تأمّل سینه بر شمشیر قاتل می زنند