تا تو رفتی عالم روشن به چشمم تار شد

صائب تبریزی- غزل شماره 2415

 

تا تو رفتی عالم روشن به چشمم تار شد

بادۀ بی غش به جامم شربت بیمار شد

از دهان باز بودم حلقۀ بیرون در

تا زبان بستم دلم گنجینۀ اسرار شد

رو سفیدی بود در کردار و عمر من تمام

چون قلم از دل سیاهی صرف در گفتار شد

نیست در دل خاری از منع چمن پیرا مرا

جوش گل مانع مرا از سیر این گلزار شد

چرب نرمی شد حصار عافیت ز آتش مرا

از گداز ایمن بود هر زر که دست افشار شد

از خموشی گشت روشن تا دل تاریک من

طوطی خوش حرف بر آیینه ام زنگار شد

بر جنونِ دوری من حلقۀ دیگر فزود

نقطۀ خالش ز خط روزی که خوش پرگار شد

پیچ و تاب نامرادیها به قدر دانش است

می خورد خون بیش هر تیغی که جوهردار شد

می کشد ناصح زبان از روی سخت من به کام

خواهد این سوهان ز ناهمواریم هموار شد

در شبستان فنا صبح امیدی می شود

آنچه از انفاس، صائب صرف استغفار شد