صائب تبریزی- غزل شماره 2386
دیده چون تاب صفای آن بناگوش آورد؟
شبنمی چون خرمن گل را در آغوش آورد؟
در گلستانی که شمشاد تو آید در خرام
بهر سرو از طوق قمری حلقۀ گوش آورد
چشم ما بازیچۀ هر روی آتشناک نیست
دیگ دریا را مگر خورشید در جوش آورد
موج اگر گاهی به ساحل می کشاند خویش را
می کشد میدان که دریا را در آغوش آورد
غنچۀ تصویر از مستی گریبان پاره کرد
تا دل افسردۀ ما را که در جوش آورد
از گلاب صبح محشر هم نمی آید به هوش
هر که در آغوش یک شب آن بر و دوش آورد
صائب از ما ذوق ایّام جوانی را مپرس
کیست تا در خاطر آن خواب فراموش آورد