مستمع صاحب سخن را بر سر کار آورد

صائب تبریزی- غزل شماره 2383

 

مستمع صاحب سخن را بر سر کار آورد

غنچۀ خاموش بلبل را به گفتار آورد

از حجاب حسن شرم آلودۀ لیلی هنوز

بید مجنون سر به زیر انداختن بار آورد

عشق دل را از تمنّا پاک نتوانست کرد

این کباب خام آتش را به زنهار آورد

لذّت دیدار می بخشد نقاب روی یار

پشت این آیینه طوطی را به گفتار آورد

چون نشیند، فتنۀ آخر زمان ساکن شود

چون زجا خیزد، قیامت را به رفتار آورد

برنگردد در قیامت جان مشتاقان به جسم

کیست این سیلاب را دیگر به کهسار آورد؟

دیدۀ بی شرم فیض از روی نیکو می برد

طفل جیب و دامن پر گل ز گلزار آورد

دانه ای کز روی آگاهی نیفشانی به خاک

خوشۀ اشک ندامت عاقبت بار آورد

خود مگر از روی لطف آیینه دار خود شود

ورنه ممکن نیست موسی تاب دیدار آورد

سنگباران کرد مالک را زلیخا از گهر

این سزای آن که یوسف را به بازار آورد!

می شمارد خار پیراهن رگ جان را تنش

چون میان نازک او تاب زنّار آورد؟

از دهان مار صائب می رباید مهره را

هر که دل بیرون ازان زلف سیه کار آورد