صائب تبریزی- غزل شماره 2375
تا عبیر افشانی زلف ترا نظّاره کرد
نکهت پیراهن یوسف گریبان پاره کرد
نونیاز عشق چون فرهاد و مجنون نیستیم
طفل ما مشق جنون بر تختۀ گهواره کرد
زخم من چون ماه نو تا گوشۀ ابرو نمود
تیغ چون دیوانگان زنجیر جوهر پاره کرد
همچو شبنم غوطه در سرچشمۀ خورشید زد
در عرق هر کس گل روی ترا نظّاره کرد
کار ما اکنون به لطف بی گمانت بسته است
کآنچه می بایست کردن، سعی ما یکباره کرد
هیچ کافر را الهی کودک بدخو مباد!
چاره جوییهای دل صائب مرا بیچاره کرد