رویی کز او دلی نگشاید ندیدنی است

صائب تبریزی- غزل شماره 2009

 

رویی کز او دلی نگشاید ندیدنی است

حرفی که مغز نیست در او ناشنیدنی است

یک دیدن از برای ندیدن بود ضرور

هر چند روی مردم عالم ندیدنی است

ز ابنای روزگار، تغافل غنیمت است

یوسف به سیم قلب ز اخوان خریدنی است

نتوان به حق ز بال و پر جستجو رسید

کاین ره به پای قطعِ تعلّق بریدنی است

تا در لحد شود گل بی خار بسترت

دامن ز خارزارِ علایق کشیدنی است

در گلشنی که نعل بهاران در آتش است

دامن ز هر چه هست، بجز خار، چیدنی است

چون کوه تا خزانۀ لعل و گهر شوی

در زیر تیغ، پای به دامن کشیدنی است

بگشای چاک سینه که بر منکران حشر

روشن شود که صبح قیامت دمیدنی است

دندان به دل فشار که آن نونهال را

بوییدنی است سیب ذقن، نه گزیدنی است

صائب ز حسن گل چمن آراست بی نصیب

از عندلیب وصف گلستان شنیدنی است