صبح گشاده رو در دولتسرای ماست

صائب تبریزی- غزل شماره 1865

 

صبح گشاده رو در دولتسرای ماست

چرخ کبود، خانۀ چینی نمای ماست

هر کس که فرد شد ز جهان پیشوای ماست

برخاست هر که از سر دنیا لوای ماست

ما را نمی توان به عصا و ردا فریفت

برخاست هر که از سر دنیا لوای ماست

در گوشۀ فقیری ما بارعام نیست

بیگانه هر که شد ز جهان آشنای ماست

ما اقتدا به عام فریبان نمی کنیم

بر خلق هر که پشت کند مقتدای ماست

در کاروان ما جرس هرزه نال نیست

گلبانگ بر قدم زدن ما درای ماست

ما را برون نمی برد از راه هر دلیل

افتاده هر که پیش ز خود رهنمای ماست

آن دانه نیستیم که خرج زمین شویم

زندان خاک پلّۀ نشو و نمای ماست

هر کس که تند بگذرد از ما رمیدگان

بی چشم زخم، گرد رهش توتیای ماست

حاشا که رزق دیدۀ قربانیان بود

آرامشی که در دل بی مدّعای ماست

خضر سخن که زندۀ جاوید عالم است

صائب حیاتش از نفس جانفزای ماست