صائب تبریزی- غزل شماره 1580
پاک شد دل چو به آن آینه سیما پیوست
سیل ناصاف نمانَد چو به دریا پیوست
می کشد سلسلۀ موج به دریا آخر
وقت دل خوش که به آن زلف چلیپا پیوست
مادر از دامن فرزند نمی دارد دست
طعمۀ خاک شود هر که به دنیا پیوست
سیل چون پهن شود، خرج زمین می گردد
جای رحم است بر آن دل که به صد جا پیوست
هر که دارد نظر پاک، نماند به زمین
سوزن از دیدۀ روشن به مسیحا پیوست
دورگردست ز افسردگی خویش همان
گر به ظاهر کف بی مغز به دریا پیوست
دست در دامن خورشید زند چون شبنم
هر که صائب به دل و دیدۀ بینا پیوست