صائب تبریزی- غزل شماره 1522
آن که در جام خِضِر آب بقا ریخته است
به لب تشنۀ ما زهر فنا ریخته است
ما نه امروز کبابیم، که معمار ازل
رنگ افلاک ز خاکستر ما ریخته است
طفلی و سنگ و گهر در نظرت یکسان است
تو چه دانی که درین خاک چها ریخته است!
نیست پرواز به بال دگران شیوۀ من
ورنه در سایۀ من بال هما ریخته است
خاک را دست به افسردن این آتش نیست
خون عشّاق عیان است کجا ریخته است
ما نه آنیم که بر برگ بلرزیم چو بید
بارها دامن گل از کف ما ریخته است
صائب از چشمۀ آیینه کجا گیرد آب؟
آن که در شوره زمین آب بقا ریخته است