صائب تبریزی- غزل شماره 1517
هر قدم سست کی از وادی ما آگاه است؟
دم شمشیر فنا جادۀ این راه است
لب بی آه به ماتمکدۀ گردون نیست
این نه خطّ است به دور لب ساغر، آه است
گرچه ظاهر به سر زلف نمی پردازد
از پریشانی من موی بموی آگاه است
در ره عشق کسی را خبر از منزل نیست
خضر این بادیه چون ریگ روان گمراه است
خسّت چرخ که صد جامۀ اطلس دارد
تا به حدّی است که پیراهن یوسف چاه است
صائب امروز تویی ز اهل سخن قدرشناس
که بغیر از تو ز مقدار سخن آگاه است؟
صائب از قافلۀ عشق مدد می طلبد
یوسف طبع که عمری است اسیر چاه است