خط نارسته ز لعل لب دلبر پیداست

صائب تبریزی- غزل شماره 1420

 

خط نارسته ز لعل لب دلبر پیداست

رشته از صافی این دانۀ گوهر پیداست

گر چه ز آیینۀ روشن ننماید جوهر

خط نارسته ازان چهرۀ انور پیداست

مهر و کین می شود از صفحۀ سیما ظاهر

صافی و تیرگی آب ز گوهر پیداست

آه گرمی که گره در دل پر خون من است

همچو داغ از جگر لالۀ احمر پیداست

می کند گل ز جبین، تیرگی و صافی دل

در کدو هر چه نهفته است، ز ساغر پیداست

چشم بد دور ازان سلسلۀ زلف دراز!

که ز هر حلقۀ او عالم دیگر پیداست

ندهد حسن گلوسوز امان عاشق را

خامی آتش سوزان ز سمندر پیداست

جنّت نسیه بود نقد، دل روشن را

عکس فردوس ازین چشمۀ کوثر پیداست

نشد از کوه غم و درد، دل من ساکن

شور دریا ز گرانسنگی لنگر پیداست

لب اظهار گشودن، ثمر خامیهاست

سوز عشق از لب خشک و مژۀ تر پیداست

صاف کن سینه اگر ذوق تماشا داری

که ازین آینه، آفاق سراسر پیداست

پردۀ معنی روشن نشود صائب لفظ

عالم آشوبی ازان زلف معنبر پیداست