صائب تبریزی- غزل شماره 1355
می توان از گلشن فردوس دست افشان گذشت
از تماشای بناگوش بتان نتوان گذشت
یک سر مو بر تنم بی پیچ و تاب عشق نیست
تا کدامین آتشین جولان ازین میدان گذشت
خاکمال خجلت همکار خوردن مشکل است
از غبار خطّ او یارب چه بر ریحان گذشت
خندۀ سایل بلاگردان برق آفت است
وای بر کشتی که از وی خوشه چین گریان گذشت
آب می گردد به چشم از مهر و از تاب رخش
اشک نتواند مرا از سایۀ مژگان گذشت
چشم آخربین به استقبال آفت می رود
عمر ما چون نوح در اندیشۀ طوفان گذشت
اهل معنی را به صورت هست ربط معنوی
چون تواند صائب از نظّارۀ خوبان گذشت؟