ای ستمگر از نگاه دور رنجیدن نداشت

صائب تبریزی- غزل شماره 1344

ای ستمگر از نگاه دور رنجیدن نداشت

این گناه سهل، بر انگشت پیچیدن نداشت

شکوۀ ننوشتن مکتوب را طی می کنیم

نامۀ ما ای فرامُشکار نشنیدن نداشت

از برای کشتن من کم نبود اسباب قتل

حال بیمار من از اغیار پرسیدن نداشت

سرکشی چون مانع است از دیدن عاشق ترا

از من ای بیرحم، راه خانه پرسیدن نداشت

قهرمان غیرت عشّاق، بی جاسوس نیست

روی خود در خلوت آیینه بوسیدن نداشت

گریۀ ابر و نشاط برق، با هم خوشنماست

پیش چشم ما به روی غیر خندیدن نداشت

شور بختی شوریی در چشم ما نگذاشته است

از حضور ما بساط باده برچیدن نداشت

کی کند در منتهای حسن، زیر پا نگاه؟

آن که در طفلی ز تمکین ذوق گل چیدن نداشت

می توان از یک ورق، خواندن کتابی را تمام

اینقدر بر دفتر ایّام، گردیدن نداشت

در چنین وقتی که صائب خاک ره گردیده است

زیر پای خویش ای بیرحم، نادیدن نداشت