هیچ لب زیر فلک بی نالۀ جانکاه نیست

صائب تبریزی- غزل شماره 1307

 

هیچ لب زیر فلک بی نالۀ جانکاه نیست

تار و پود عالم امکان بغیر از آه نیست

ساده لوحی می کند میدان جولان را وسیع

پیش پای دوربینی یک قدم بی چاه نیست

نیست غافل حسن مغرور از شکست و بست دل

مهر تابان بیخبر از جمع و خرج ماه نیست

بر فقیران سجدۀ شکرش چو مسجد واجب است

هر سرایی را که چوب منع در درگاه نیست

در غریبی می کند نشو و نما حسن غریب

در وطن پیراهن یوسف بغیر از چاه نیست

مستی جاوید خواهی غوطه زن در بحر خم

ورنه می در جام و مینا گاه هست و گاه نیست

آه حسرت ریشۀ نخل هوسناکان بود

در بساط پاکبازان محبّت آه نیست

پیش هر ناشسته رو اظهار حاجت مشکل است

ورنه از دامان شبها دست ما کوتاه نیست

نوش و نیش و خار و گل صائب هم آغوش همند

در بساط آفرینش نقش خاطرخواه نیست