ریشۀ ما در زمین خاکساری محکم است

صائب تبریزی- غزل شماره 1047

ریشۀ ما در زمین خاکساری محکم است

گلبن امّید ما در چار موسم خرّم است

دامن محشر به فریاد سرشک ما رسد

آستین تنگ میدان، گریۀ ما را کم است

چشم جود از روشنان عالم بالا مدار

دیدۀ خورشید، محتاج سرشک شبنم است

کاسۀ همسایه پا دارد، به ما جامی بده

دور شاید بر مراد ما بگردد، عالم است

به که در جیب نمد آیینه را پنهان کنیم

عالم از جهل مرکّب یک سواد اعظم است

استقامت از مزاج آفرینش رفته است

بیشتر ردّ و قبول اهل عالم توأم است

در به روی صورت دیوار نگشاییم ما

هر که دارد حسن معنی در دل ما محرم است

از بیاض گردن او، فرد بیرون کرده ای است

فرد خورشیدی که سر لوح کتاب عالم است

من که صائب پاک گوهرتر ز تیغ افتاده ام

رشتۀ کارم چرا چون زلف جوهر درهم است؟