ای خوش آنان که قدم بر در میخانه زدند

شاطر عباس صبوحی قمی

غزل شماره 16

ای خوش آنان که قدم بر در میخانه زدند

بوسه دادند لب ساقی و پیمانه زدند

به حقارت منگر باده کشان را کاین قوم

پشت پا بر فلک از همت مردانه زدند

خون من باد حلالِ لب شیرین دهنان

که به کار دل ما ، خنده ی مستانه زدند

جانم آمد به لب امروز، مگر یاران دوش

قدح باده به یاد لب جانانه زدند

مردم از حسرت جمعی که از آن حلقه ی زلف

سر زنجیر به پای من دیوانه زدند

عاقبت یک تن از آن قوم نیامد به کنار

که به دریای غمت از پی دردانه زدند

بنده ی حضرت شاهی شدم از دولت عشق

که گدایان درش ، افسر شاهانه زدند

هیچکس در حرمش راه ندارد کاینجا

دست محرومی بر محرم و بیگانه زدند

گر که کاشانه ی دل خاص غم مهر تو نیست

پس چرا مهر تو را بر در این خانه زدند

دل گم گشته ی ما را نبود هیچ نشان

مو به مو هر چه سر زلف تو را شانه زدند

آخر از پیرهن چاک صبوحی سر زد

آتشی را که نهان بر پر پروانه زدند