
بیدل دهلوی- غزل شماره 987
این ستمکیشان که وهمِ زندگی را هالهاند
در تلاشِ خودکشیها، شعلهٔ جوّالهاند
عمرها شد حرفِ دردی آشنای گوش نیست
کوهکن تا بینفس شد، کوهها بینالهاند
خلقی از خود رفت و اکنون ذکرِ ایشان میرود
کاروانِ خواب را افسانهها دنبالهاند
دعویِ مردانِ این عصر انفعالی بیش نیست
شیر میغرّند و چون وامیرسی بزغالهاند
سرد شد دل از دمِ این پهلوانانِ غرور
رستمند امّا بغلپروردههای خالهاند
دل سیاهی یکقلم آیینهدارِ صحبت است
گر همه اهل خراسانند از بنگالهاند
جمله با روی ملایم قطرهاند امّا چه سود؟
چون به مینایِ دل افتادند یکسر ژالهاند
همچو دندان بهرِ ایذا وصل و هجرشان یکی ست
گر همه یک ساله میآیند و گر صدسالهاند
با عروجِ جاه این افسردگانِ بیمدار
بر لبِ هر بام چون خشتِِ کهن تبخالهاند
چشم اگر دارد تمیزِ حُسن و قبحِ اعتبار
زنگیانِ جامه گلگون، نوبهارِ لالهاند
بیدل از خرد و بزرگ آن بِهْ که برداری نظر
دور گاوان رفت و اکنون حاضران گوسالهاند



