
بیدل دهلوی- غزل شماره 896
از کواکب گل فشانَد چرخ در دامانِ صبح
آفتاب آیینه کارد در رهِ جولانِ صبح
باطن پیران فروغآباد چندین آگهی ست
فیض دارد گوهری از گنج بی پایان صبح
نورْ صاحب رونق از گردِ کسادِ ظلمت است
کفرِ شب از کهنگی ها تازه کرد ایمان صبح
گاهِ خاموشی نفس آیینهٔ دل میشود
سود خورشید است هرجا گل کند نقصان صبح
دستگاهِ نازم از سعیِ جنون آماده است
دارم از چاک گریبان نسخهٔ توفان صبح
فتح بابی آخر از چاک دلم گل کردنی ست
سایهٔ چشم سفیدی هست بر کنعان صبح
بیخودی سرمایهٔ ناموسگاهِ وحشتم
میتوان داد از شکستِ رنگِ من تاوان صبح
محو انجامم دماغ سیر آغازم کجاست
بر فروغ شمع کم دوزد نظر حیران صبح
آنچه آغازش فنا باشد ز انجامش مپرس
میتوان طومارِ امکان خوانْد از عنوان صبح
چند باید بود در عبرتسرای روزگار
تهمتآلودِ نفس چون پیکرِ بیجان صبح
نسخهٔ شمعم که از برجستگی های خیال
مقطعم برتر گذشت از مطلع دیوان صبح
مرگ اهلِ سوز باشد حرفِ سردِ ناصحان
شمع را تیغ است بیدل جنبشِ دامان صبح



