
بیدل دهلوی- غزل شماره 755
عشرت موهوم هستی کلفت دنیا بس است
رنگ این گلزار خون گردیدن دل ها بس است
نشئهٔ خوابی که ما داریم هرجا میرسد
فرش مخمل گر نباشد بستر خارا بس است
آفت دیگر نمیخواهد طلسم اعتبار
چون شرر برق نگاهی خرمن ما را بس است
انقلاب دهر دیدی گوشه میباید گرفت
عبرت احوال گوهر شورش دریا بس است
میشود زرین بساط شب، ز نور روی شمع
رونق بخت سیه، پروازِ رنگ ما بس است
حسن بی پرواست، اینجا قاصدی در کار نیست
نامهٔ احوال مجنون طرهٔ لیلا بس است
آگهی مستغنی ست از فکر سودای شهود
دیدۀ بینا اگر نبوَد دل دانا بس است
مطربی در بزم مستان گر نباشد گو مباش
نی نواز مجلس می گردن مینا بس است
پیچش آهی دلیل وحشت دل میشود
گردبادی چینْ طراز دامن صحرا بس است
سلطنت وهم است بیدل خاکسار عجز باش
افسر ما چون ره خوابیده نقش پا بس است



