ورود / عضویت



شوق تا گرم عنان نیست فسردن برجاست - ادبستان شعر پارسی % %

شوق تا گرم عنان نیست فسردن برجاست

بیدل دهلوی- غزل شماره 725

شوق تا گرم عنان نیست فسردن برجاست

گر به راحت نزند ساحل ما هم دریاست

راحتی در قفس وضع‌ کدورت داریم

رنگ مژگان به هم آوردن آیینهٔ ماست

چشم‌ حاصل چه ‌توان داشت ‌که در مزرع عمر

چون شرر دانه ‌فشانی همه بر روی هواست

زندگی نیست متاعی که به تمکین ارزد

کاروان نفس ما همه جا هرزه‌ دراست

دست گل دامن بویی نتوانست گرفت

رفت‌ گیرایی از آن پنجه ‌که در بند حناست

همه واماندهٔ عجزیم اگر کار افتد

نفس سوخته اینجا زره زیر قباست

تا سر کوی تو یارب ‌که شود رهبر من

ناله خار قدمی دارد و اشک آبله ‌پاست

ساحلی‌ کو که دهم عرض خودآرایی ها

هر کجا گوهر من جلوه فروشد دریاست

چاره‌ اندیشی‌ام از فیض الم محرومی ‌ست

فکر بی ‌دردی اگر ره نزند درد دواست

همه جا گمشدگان آینهٔ راز همند

من ز خود رفته‌ام و قرعه به نام عنقاست

نغمهٔ انجمن یأس به شوخی نزند

سودن دست ندامت‌ زدگان نرم صداست

بیدل از باده ‌کشان وحشی عشرت نرمد

دام مرغان طرب رشتهٔ موج صهباست

 

دیدگاهتان را بنویسید

😊
🌸🌹🌺🌻🌷🌼💐🥀😒😡😠😤😊😂❤️👍🔥🎉😍🤔😢🙏😎🥳😅🤗😴🤩😭😱💔✨💯👏🙌💪🌟💖💙💚🧡💜🤍🖤