
بیدل دهلوی- غزل شماره 660
زبان چو کج روش افتد جنون بد مست است
قط محرف این خامه تیغ در دست است
ز خلق شغل علایق حضور مردن برد
جدا فتاد سر از تن به فکر پابست است
جهان چو معنی عنقا به فهم کس نرسید
که این تحیر گل کرده نیست یا هست است
کمان همت وارسته ناوکی داری
ز هرچه در گذری حکم صافی شست است
به زیر چرخ مشو غاقل از خم تسلیم
ز خانهای که تو سر برکشیدهای پست است
به گوش عبرت ازین پرده میرسد آواز
که نقش طاقچهٔ رنگ پر تنک بست است
کشاکش نفس از ما نمیرود بیدل
درین محیط همه ماهیایم و یک شست است



