ورود / عضویت



زاهد که ‌بادش‌ آفت ایمان شکست و ریخت - ادبستان شعر پارسی % %

زاهد که ‌بادش‌ آفت ایمان شکست و ریخت

بیدل دهلوی- غزل شماره 659

زاهد که ‌بادش‌ آفت ایمان شکست و ریخت

تا شیشه بشکند دل مستان شکست و ریخت

شب با سواد زلف ‌تو زد لاف همسری

صبحش ‌به‌ سنگ ‌تفرقه‌ دندان‌ شکست‌ و ریخت

بر دیدۀ سپهر نشاند ابروی هلال

نعل ‌سمند او که‌ به ‌جولان شکست و ریخت

آن خار خار جلوه‌ که ماییم و حسرتش

در چشم ‌آرزو همه مژگان‌ شکست و ریخت

اشکی ‌که در خیال تو از دیده ریختم

صد گوهر آبگینهٔ‌ عمان شکست‌ و ریخت

عیش زمانه از اثر گفتگو گداخت

رنگ بهار نالهٔ مرغان شکست و ریخت

تا کی به سعی اشک توان جمع ساختن

گرد مرا که‌ سخت پریشان‌ شکست‌ و ریخت

بر سنگ می‌زد آینه‌ام شیشهٔ خیال

دیدم که رنگ چهرۀ ‌امکان شکست‌ و ریخت

سامان روزی از عرق سعی مشکل است

یعنی در آبرو نتوان نان شکست و ریخت

اشکم به‌ دوش هر مژه صد چاک بست و رفت

این ‌تکمه یارب از چه‌ گریبان شکست ‌و ریخت

مانند نقش پا به‌ گل عجز خفته‌ایم

بر ما هزار آبله باران شکست و ریخت

بیدل به کار رفع خماری نیامدیم

مینای‌ ما همان ‌عرق‌ افشان‌ شکست و ریخت

 

دیدگاهتان را بنویسید

😊
🌸🌹🌺🌻🌷🌼💐🥀😒😡😠😤😊😂❤️👍🔥🎉😍🤔😢🙏😎🥳😅🤗😴🤩😭😱💔✨💯👏🙌💪🌟💖💙💚🧡💜🤍🖤