ورود / عضویت



رزق‌، خلوتگه اندیشهٔ روزی‌ خوار است - ادبستان شعر پارسی % %

رزق‌، خلوتگه اندیشهٔ روزی‌ خوار است

بیدل دهلوی- غزل شماره 647

رزق‌، خلوتگه اندیشهٔ روزی‌ خوار است

دانه هرگاه مژه باز کند منقار است

قطرهٔ ما نشد آگاه تأمل‌، ورنه

موج این بحر گهرخیز گریبان زار است

الفت جسم صفای دل ما داد به زنگ

آب این آینه یکسر عرق‌ گلکار است

طرف دامان تعلق ز خراش ایمن نیست

مفت ‌دیوانه‌ که صحرای ‌جنون بی‌ خار است

از کج ‌اندیشی ‌دل وضع جهان دلکش نیست

غم تمثال مخور آینه ناهموار است

بر تعین زده‌ای زحمت تحقیق مده

سر سودایی سامان به گریبان بار است

در بهاری‌ که سر و برگ طرب رنگ فناست

دست بر سر زدنت به ز گل دستار است

ادب آموز هوستازی غفلت پیری‌ ست

سایه را پای به دامن‌، ز خم دیوار است

رنگ ها بال ‌فشان می‌رود و می‌آید

این چمن عالم تجدید کهن تکرار است

ای ندامت مد‌د‌ی کز غم اسباب جهان

دست سودن هوسی دارد و پُر بیکار است

بیدل از زندگی آخر نتوان جان بردن

رنگ این باغ هوس آتش بی ‌زنهار است

 

دیدگاهتان را بنویسید

😊
🌸🌹🌺🌻🌷🌼💐🥀😒😡😠😤😊😂❤️👍🔥🎉😍🤔😢🙏😎🥳😅🤗😴🤩😭😱💔✨💯👏🙌💪🌟💖💙💚🧡💜🤍🖤