
بیدل دهلوی- غزل شماره 629
دل ز اوهام غبارآلودست
زنگ آیینهٔ آتش، دودست
عمرها شد که چو موج گهرم
بال پرواز قفس فرسودست
طرف عجز غرورست اینجا
سجده ها آینهٔ مسجودست
معنی شهرت عنقا دریاب
شور معدومی ما موجودست
گر شوی محرم انجام طلب
نقش پا آینهٔ مقصودست
غنچه گل کن که درین عبرتگاه
خنده را چاک گریبان سودست
بر دل کس نخوری از دم سرد
وعظ بی جا همه جا مردودست
زخم دل ضبط نفس میخواهد
غنچه را بستن لب بهبودست
تشنه مردند، شهیدان وفا
آب شمشیر تو خونآلودست
بیدل از هستی موهوم مپرس
ساز بنیاد نفس نابودست



