
بیدل دهلوی- غزل شماره 624
دل به یاد جلوهای طاقت به غارت داده است
خانهٔ آیینهام از تاب عکس افتاده است
الفت آرام، چون سدّ ره آزاده است
پای خواب آلودهٔ دامان صحرا جاده است
تهمت آلود تک و پوی هوس ها نیستم
همچو گوهر طفل اشک من تحیر زاده است
پیری از اسباب هستی میدهد زیب دگر
جوهر آیینهٔ مهتاب موج باده است
نیست نقش پا به گلزار خرامت جلوه گر
دفتر برگ گل از دست بهار افتاده است
مفت عجز ماست گر پامالی هم میکشیم
نقش پای رهروان سرمشق عیش جاده است
رفتهایم از خویش اما از مقیمان دلیم
حیرت از آیینه هرگز پا برون ننهاده است
داغ شو، زاهد که در آیین مرتاضان عشق
خاک گردیدن بر آب افکندن سجاده است
دل درستی در بساط حادثات دهر نیست
سنگ هم در کسوت مینا شکست آماده است
میتپد گردابم از اندیشهٔ آغوش بحر
دام چشم سوزن و نخجیر سخت افتاده است
از تپیدن های دل بیطاقتی دارد نفس
منزل ما کاروان را درس وحشت داده است
چون نگاه چشم بسمل بی تعلق میرویم
قاصد بی مطلبیم و نامهٔ ما ساده است
بیقرار شوق بیدل قابل تسخیر نیست
گر همه در بند دل باشد نفس آزاده است



