
بیدل دهلوی- غزل شماره 606
در سایۀ ابرو نگهت مست و خرابست
چون تیغ ز سر درگذرد عالم آبست
عاشق به چه امید زند فال تماشا
در عالم نیرنگ تو تا جلوه نقابست
یک غنچهٔ بیدار ندارد چمن دهر
شاخ گل این باغ سراسر رگ خوابست
ما غرقهٔ توفان خیالیم وگرنه
این بحر تنک مایه تر از موج سرابست
یک دیدهٔ تر بیش نداریم چو شبنم
در قافلهٔ ما همه مینای گلابست
پروانهٔ کامل ادب پای چراغیم
در کشور ما بال و پر ریخته بابست
فرصت طلبی لازم انجام وفا نیست
تا بسمل ما گرم تپش گشت کبابست
بی مغز بود دانهٔ کشت امل دهر
در رشتۀ موج ار گهری هست حبابست
عبرتگه امکان نبود جای اقامت
در دیده نگه را همه دم پا به رکابست
در عشق به معموری دل غره مباشید
هر جا قدم سیل رسیده ست خرابست
بیداری بختم ز گل آبله پایی ست
تا غنچه بود دیدهٔ امید به خوابست
چون جوهر آیینه ز حیرت همه خشکیم
هر چند رگ و ریشهٔ ما در دل آبست
جز سوز و گداز از پر پروانه نخواندیم
این صفحهٔ آتش زده جزو چه کتابست
بیدل ز سخن های تو مست است شنیدن
تحریک زبان قلمت موج شرابست



