
بیدل دهلوی- غزل شماره 590
دارم ز نفس ناله که جلاد من این است
در وحشتم از عمر که صیاد من این است
برداشته چون ریگ روان دانهٔ اشکی
آوارهٔ دشت تپشم، زاد من این است
مدهوش تغالکدهٔ ابروی یارم
جامی که مرا میبرد از یاد من این است
چون صبح به گرد رم فرصت نفسم سوخت
آن سرمه که شد رهزن فریاد من این است
سنگی به جگر بستهام از سختی ایام
آیینهام و جوهر فولاد من این است
هم صحبت بخت سیه از فکر بلندم
در باغ هوس سایهٔ شمشاد من این است
چشمی نشد آیینهٔ کیفیت رنگم
شخص سخنم، صورت بنیاد من این است
دارم به دل از هستی موهوم غباری
ای سیل بیا خانهٔ آباد من این است
هر ناله، به رنگ دگرم، میبرد از خویش
در مکتب غم، سیلی استاد من این است
دست مژه برداشتنم، عرض تمناست
حیرت زدهام شوخی فریاد من این است
از الفت دل چاره ندارم چه توان کرد
دام و قفس طایر آزاد من این است
با هر نفسم لخت دلی میرود از خویش
جان میکنم و تیشهٔ فرهاد من این است
هر حرف که آید به لبم نام تو باشد
از نسخهٔ هستی، سبق یاد من این است
گردی شوم و گوشهٔ دامان تو گیرم
گر بخت به فریاد رسد داد من این است
چون اشک ز سرگشتیام نیست رهایی
بیدل چه کنم نشئهٔ ایجاد من این است



